Of eigenlijk, juist wél wilde laten gaan.
De titel van dit verhaal is eigenlijk een beetje misleidend, omdat de wandeling waar dit verhaal over gaat mij juist wél liet gaan.
Hoe dat komt?
Nou, eigenlijk was juist deze route uiteindelijk de route die geen beperkingen had, of tijdelijk gesloten was nadat ik twee eerdere routes links had moeten laten liggen. Die twee wandelroutes lieten me inderdaad niet gaan. Maar gelukkig; drie keer is scheepsrecht en deze derde liet me wel het avontuur inwandelen.
Mijn week is nog maar net voorbij. Vanwege drukte op het werk heb ik geen tijd gevonden om de wandelingen en oefeningen te maken voor mijn wandeltraining en dat voelt als een falen. Het is dan ook op vrijdagavond als de onrust zich in mijn benen aandient.
De Eifel roept. Zoals ze dat vaker doet — soms fluisterend, soms luidkeels.
En hoewel ik mezelf afvraag waarom ik steeds zo gek ben om er zo ver voor te rijden, weet ik het antwoord allang: de heuvels, de bossen, het gevoel van ruimte.
Dáár laad ik op.
Dat wordt dus een avondje scrollen. Met slaperige ogen blader ik door mijn wandelcollecties van Komoot. Ik zoek iets stevigs, iets dat me weer even wakker schudt. Dat het gemis van de trainingsronden de afgelopen week enigszins kan compenseren. Al snel vind ik een route van zo’n 18 kilometer met bijna 800 hoogtemeters. Precies het soort uitdaging waar ik blij van word.
Ik ga dus snel aan de gang om te kijken of ik de route kan lopen de volgende dag. 18km en de nodige hoogtemeters zijn geen kattepis en vergen toch de nodige voorbereidingen. Hoe lang verwacht ik onderweg te zijn? Waar las ik enkele pauzes in? Hoe laat komt de zon op? Hoe lang heb ik de beschikking over daglicht?
Zomaar enkele vragen die ik voor mezelf, én voor de achterblijvers netjes op papier wil zetten. Ik zie het als een leuke oefening voor als ik straks een meerdaagse wandeling ga maken. Maar dan… een kleine teleurstelling verstopt in een zin:
“Wegen einer Treibjagd ist der Wanderweg am 12.06.2015 gesperrt..”
Precies de dag dat ik wil gaan! Natuurlijk…
Mijn koffie wordt koud terwijl ik verder zoek. Gelukkig vind ik een alternatief: korter, minder hoogtemeters, maar nog steeds genoeg om mijn bergbehoefte te stillen.
Ik noteer opnieuw alles — verwachte wandeltijden, mijn eigen tempo, daglichtduur. Ondanks dat de eerste route goed en veilig te doen is, wil ik graag voorkomen om ergens in het donker op een modderig bergpad te eindigen.
Zoals verwacht lijkt alles lijkt te kloppen: Gelukkig! Ik kan deze wandeling ruim voor zonsondergang afronden.
Toch voelt het alsof deze dag al een eigen wil heeft. Alsof het pad beslist of het me toelaat of niet. Hoewel ik die gedachte snel loslaat, zal morgen blijken dat wandelpaden stuk voor stuk een eigen wil hebben.
De wekker gaat om 05:00uur. Veel te vroeg voor een zaterdag, maar wandelen in de Eifel maakt elke minuut slaaptekort goed. Tussen ontbijt en koffie door check ik de weersvoorspelling: 49% kans op regen. Ach, van regen smelt je niet. Ik controleer mijn regenpak, sluit de rugzak en stap met een tevreden gevoel in de auto.
Ruim twee uur later parkeer ik op een verlaten parkeerplaats. Het is nog donker; de lucht heeft die stille blauwgrijze kleur die alleen de vroege ochtend kent. Terwijl ik mijn rugzak straktrek, de gps laat zoeken naar satellietontvangst, draai ik de zonnekap op de lens van de camera.
Terwijl ik dit doe, denk ik dat ze dat ‘ding’ eigenlijk een andere naam moeten geven. Iets van “Verlengde lensbeschermkap” of “tegen-de-regen-kap”,
Ik glimlach om mijn eigen gedachtekronkels en voel de gezonde spanning van de dag in mijn lijf. Vol goede moed loop ik naar het informatiebord. Waarna de moed me in de schoenen zink.
En daar staat het. Ik lees het toch echt goed.
Het grote, onverbiddelijke plakkaat:
“Wegen einer Treibjagd ist der Wanderweg am 12.06.2015 gesperrt..”
Een fractie van een seconde overweeg ik de ‘ik-ben-maar-een-stomme-Nederlander’-kaart te spelen. Maar eerlijk is eerlijk: zelfs mijn beste pokerface kan het woord gesperrt niet wegpoetsen.
Ik check de website opnieuw. De Duitse versie meldt het duidelijk. De Nederlandse… helemaal niets. Mysterie opgelost.
Het pad heeft gesproken: niet vandaag.
Maar ik ben al hier, en terug naar huis rijden voelt alsof je net je bergschoenen hebt gestrikt en ze direct weer uittrekt. Dus duik ik opnieuw in Komoot. De magie van moderne technologie: paar tikken, gps erbij, en ik vind een nieuwe route — 12 kilometer, 350 hoogtemeters, een half uur rijden. Het avontuur verschuift, maar sterft niet. De Eifel test me. En ik ga mee.
Mist, modder en de stille schoonheid van het verdwalen.
Bij de nieuwe parkeerplaats hangt een dunne sluier van mist over de weilanden. De wereld voelt gedempt, alsof iemand het geluid zachter heeft gezet.
Perfect wandelweer — mysterieus, rustig, bijna filmisch.
Voor ik ook maar één veter aanspan, controleer ik alles nog eens. Geen jacht, geen afsluitingen: dit pad laat me wél toe.
Ik ga op pad, vol goede moed.
De route is goed aangegeven, zoals de meeste Traumpfade.
Ik stap lekker door, heuveltje op, heuveltje af. Ik bewonder de schoonheid van de natuur. Hier en daar vliegt een vogeltje verschrikt op, als ik onverwachts het pad oploop. In gedachte dwaal ik af en betrap ik me er even later op dat ik hier en daar een bordje mis. Typisch mij. Een korte blik op het schermpje van de gps bevestigd wat ik al dacht. Toch alweer van de route afgeweken. Ik heb nu de keuze: ga ik terug naar het punt waar ik van de originele route ben afgeweken, of maak ik mijn eigen pad? Ik besluit voor het avontuur te gaan en kies voor het avonturenpaadje.
Daarmee bedoel ik niet een gezellig slingerpaadje met wat wortels. Nee, ik heb het over het soort pad dat zichzelf verstopt. Het soort dat je dwingt om de uitdaging van de bergen aan te gaan: over een omgevallen boomstam klimmen, de modderigste paden trotseren en door sloten stappen waarvan je de bodem niet ziet.
Op zulke momenten ben ik dankbaar voor stevige, waterdichte schoenen én een koppig karakter. Maar de mist… die blijft.
Bij het eerste uitzichtpunt zie ik niets verder dan een grijze muur die direct onder het plateau begint. Geen bergen, geen dalen, geen vergezichten. Enkel stilte.
Ook bij het tweede uitzichtpunt hangt dezelfde witte deken.
Ik kijk naar een bord dat informatie toont welke bergen je normaal kunt zien.
Vandaag zie ik vooral het besef dat uitzicht nooit gegarandeerd is en het uit-zicht vandaag uit-staat — een mooie metafoor voor het reizen én het leven.
Toch blijft het pad boeien. De bossen ruiken naar nat hout. De lucht voelt zwaar maar fris. Het geluid van druppels op bladeren heeft iets troostends.
Ondanks de regen is mijn humeur optimaal. Ik geniet van volle teugen van alles wat de bergen me te bieden hebben. Ik laat mijn regenjas lekker in de tas zitten en neem het voor lief dat ik bijna ongemerkt nat wordt.
Het valt me op dat ik normaal wel mensen tegenkomt op de route, of het nu regent of niet. Vandaag ben ik alleen de enige die de paden van deze bergen probeert te bedwingen.
De route buigt, stijgt, daalt, verleidt. Soms ervaar ik heel even dat typische gevoel: Hier ben ik alleen, en geniet met volle teugen van dat besef.
Uiteindelijk — na sloten, mist, gemiste bordjes en improvisatie — tikt mijn gps ruim 14 kilometer en zo’n 500 hoogtemeters aan. Niet wat ik gepland had, maar exact wat ik wilde dat deze dag zou zijn.
Wat de mist me leerde.
Als ik weer bij de auto kom, voel ik alles tegelijk: vermoeidheid, voldoening, en een grote glimlach. Het pad dat ik oorspronkelijk wilde lopen, hield zijn deuren dicht. Maar daardoor kwam ik terecht op een route die misschien minder spectaculaire uitzichten bood, maar wel een dag vol onverwachte wendingen, reflectie en avontuur.
De mist heeft me niets laten zien, maar des te meer laten voelen.
En de belangrijkste les van vandaag?
Altijd de lokale informatie dubbelchecken — en accepteren dat de bergen soms hun eigen plan trekken.
Soms moet je een route laten liggen om een betere te vinden.
Of, misschien beter gezegd: vindt de juiste route jou!
Geef een reactie